De coach

‘Je moet je personages meer body geven,’ vindt mijn coach, ‘dan komen zij en je verhaal beter uit de verf.’
‘Maar hoe maak ik mijn personages echter?’
‘Laat ze een dialoog aangaan. Nu beschrijf je vaak citaten zonder dat er iets actief gebeurt.’
‘Huh?’
‘Je schrijft bijvoorbeeld  “Ze zei dat ze hem nooit had vergeven” dat kan beter.’
Mijn kwartje viel niet.
Ik peinsde me suf. Ik surfde me rot naar personages tot leven wekken tot ineens, natuurlijk! Ik moet haar in een scène plaatsen:

Vanachter het aanrecht beet ze hem met een vuurrood aangelopen gezicht toe: ‘Dit vergeef ik je nooit klootzak.’ Hij duwde haar opzij, en schamperde ‘denk je dat mij dat iets kan schelen?’ terwijl hij een pilsje uit de koelkast pakte.

Meer van dit soort dialogen wil de schrijfcoach zien,  gesprekken door mensen van vlees en bloed zodat je wel moet denken, wat is hier in * aan de hand?

*in godsnaam mag ik ook al niet meer schrijven, te zwaar en te pathetisch.

‘Jouw personages zijn nog te vlak,’ onderwijst ze mij, ‘je hp jankt alleen maar, of ze schreeuwt of is boos, de lezer moet eerst kennismaken met haar en er beetje bij beetje achter komen hoe ze zo geworden is. Laat je personage groeien!’
Ze heeft een punt, dat begrijp ik heus wel, zoveel drama al in hoofdstuk één. Ik ben Dostojewski niet. Heb ook nog geen tienduizend vlieguren als het over roman schrijven gaat.

‘Hoe geef ik mijn hp meer diepte? Ze is een vrouw van in de vijftig, daar zijn er dertien van in een dozijn, niets bijzonders.
‘Ze is natuurlijk ook jong geweest, misschien is er in haar jeugd iets gebeurd?’
‘Ja en nu is ze vroedvrouw, een niet alledaags beroep. En moeder van een gestorven kind, daarom jankt ze en is ze boos, begrijp je? Ze mag niet genieten van zichzelf.’
‘Geen greintje plezier mee te beleven dus?’
‘Uh…dat vond haar man wel toen hij er met een jonger exemplaar van doorging. Totdat dat grietje hém de bons gaf en hij tot inzicht kwam.’
‘En?’
‘Ik zou haar willen laten zeggen “Weet je, wat ik van jou vind, jij die je vrouw, de moeder van je gestorven kind, in de steek liet voor een paar maanden plezier met dat chickie? Ik vind je gewoon een eikel.” Maar dat dacht zij niet want …’.
‘Juist! Op die flintertjes informatie bouw je je verhaal. Zo kom je bij de kern en creëer je een mooie spanningsboog.’
‘Enne, strooi niet met lange zinnen vol bijzinnen, daardoor ziet de lezer door de bomen het bos niet meer.’

Feedback incasseren maakt je verhaal sterker

Een gedachte over “De coach

  1. Goed geschreven blog, Marianne. Geen rariteiten woorden of gezochte beschrijvingen. Gewoon zoals het is. Zoals jij het voelt zo heb je het geschreven. NICE. Ik hou van de dialoog. Zo krachtig. En dooorrr, vriendin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s