Verzwegen herinneringen

Gisteravond keek ik Evelyn een film over verzwegen herinneringen. Tien jaar lang, spraken broers en zus, moeder, vader en stiefmoeder niet over de zelfmoord van hun broertje en zoon.
In de documentaire wandelen ze door het Lake District, de favoriete hikeplek van E!, zoals de broers hun dooie broertje noemen. Onderweg sluiten ook zijn vroegere vrienden aan.

In eerste instantie houden ze hun emoties in. Niet omdat het moet maar omdat ze niet durven. De pijn. Te groot. De angst voor pijn te groot.
Gaandeweg borrelen ze toch op, zij het mondjesmaat, de vragen, de herinneringen, de schuldgevoelens, de boosheid, weer de pijn en vooral het -nog steeds- gemis.
Tot halverwege de rouw letterlijk hun hart uitschiet. De tranen spetteren uit hun ogen, het snot kleeft hun lippen op elkaar, rauw geschreeuw glipt hun keel uit en ze bedekken hun oren met hun handen om het niet te hoeven horen.

Verzwegen herinneringen, dit doen ze. Ik wist het al. Ik probeer ze te vangen in mijn (eerste) roman, zoek naar hoe de hoofdpersonen, de ouders, ermee omgaan. De dialogen in de film, zo levensecht, met stiltes, eh…, maar… en vloekend weglopen, gelach ook; kan of moet ik dat zo ook in een boek, mijn Uien in de Koelkast, verwoorden?
Ja dat kan, het moet, zeg ik tegen mezelf, en laat vooral die gebaren erbij zien, dat snot, die vloeken, die tranen, het omdraaien, die troostende armen (of juist niet).
Goed voorbeeld, zo’n film.

Aan de slag maar weer.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s