‘Waarom zijn jullie nu pas een boek aan het schrijven?’ vroeg de man des huizes wiens vrouw en schoonmoeders voor ons, de Schrijftafelvrienden,  een heuse Bengaalse curry kookten.
Hij vroeg dat omdat wij, de schrijvers, allemaal minstens vijftig plus zijn.
‘Nou eh,’ brabbelde ik, omdat ik nu meer tijd heb en voorheen altijd druk, te druk, met werken en van alles was, maar,’ haastte ik me er achteraan te zeggen ‘het idee voor het boek waar ik nu aan werk lag al jaren in de kast en ik ben er een paar jaar geleden al aan begonnen maar toen kwam er gewoon van alles tussen.’

Nou ja, zo gewoon was dat niet wat er toen tussen kwam:  een oorverdovende verliefdheid of, want zo kan je het ook noemen, een verpletterende midlife crisis die me door ruiten en ramen liet denderen. Maar dat vertelde ik niet.

Wel schepte ik op over mijn staat van dienst. ‘Ik schreef al eens een boek over chronisch ziekten Niet de ziekte maar de mens getiteld. In die periode namelijk schreef ik als proffie voor magazines, opdrachtgevers en andere boeren en buitenlui. En,’ pochte ik verder, ‘ik schreef mijn eerste boek al op mijn elfde; een geschiedenisvertelling over Leidens ontzet.’  Zo probeerde ik de vragensteller af te troeven en zijn vraag ter ontwijken.

Tevergeefs, want mijn antwoorden, en die van mijn Schrijftafelvrienden (de tijd was niet rijp, er moest eerst van alles gebeuren in ons leven, ik moest er naar toe groeien), overtuigden de schoonzoon niet. Achteraf snap ik wel waarom. We gooiden allerlei excuses op tafel terwijl er maar één antwoord mogelijk is:  ik schrijf omdat

ik daar nu gelukkig van word.

In het dorp waar hij woont zijn bijna alle jongens vaderskinderen. Zelf zat hij tot zijn zestiende nog bij pappa op schoot. Pas toen hij voor het eerst zijn meisje zoende, kuste hij zijn vader niet meer. De teleurstelling op dat stoppelig gezicht ging hem door merg en been en leek alleen uit te wissen met nog meer zachte meisjeslippen. Al na de derde keer, maakte hij zijn meisje zwanger. In het café, vertelde ze het hem, net zoals zijn moeder het achttien jaar geleden zijn vader toefluisterde.  Natuurlijk trouwde hij haar en toen de kleine kwam, bleek het tot zijn geluk een jongen. Ze noemden hem Piet.

De tweede was een meisje, Johanna. Tot haar tiende speelde zij lekker buiten, daarna moest ze direct uit school haar huishoudhandschoenen uit het aanrechtkastje pakken want in het dorp waar zij woont, helpen alle meisjes hun moeder. Dat weten ze, daar zijn ze voor, later worden zij immers ook moeder. Dus klagen die meisjes steen en been als hun voetballende broertjes met vieze schoenen over schone vloeren rennen.
Johanna niet. Zij doet niet mee. Zij vertikt het net als haar moeder te worden. Alleen als ze er echt niet onderuit komt, dweilt ze vlug de gang, met haar blote handen, om daarna weer linea recta naar haar boeken te rennen. Daar voelt ze zich pas thuis. Daarin lonkt het leven.