Rafels , fragmenten & Achtergrond

Flaptekst

/ Marianne Schenderling / Een reactie plaatsen


Ze zijn de gevangenen in een eenzaam verdriet. Hun huwelijk loopt steeds meer vast op haar zwijgzaamheid en zijn afwezigheid Twee rafelige levensdraden met elkaar verbonden door één verleden. Als Lina wil scheiden, realiseert Frits zich dat hij maar één ding wil: zijn huwelijk terug. Dan lijkt relatietherapie de enige oplossing, maar hebben Lina en Frits hetzelfde doel voor ogen?

Rafels is een roman over eenzaamheid en angst. Over een huwelijk dat dreigt op de klippen te lopen. Over partners die verstrikt raken in hun geheimen en erachter komen dat gedeelde herinneringen het drama kunnen verzachten.

Benieuwd naar Rafels? Nog even wachten tot eind juni  het uitgeeftraject bij Uitgeverij Ambilicious voltooid is. 

Motto

/ Marianne Schenderling / Een reactie plaatsen

Voor het motto van Rafels, de roman, twijfelde ik tussen deze twee uitspraken van Gabriel Garcia Marquez.

    Wat ertoe doet in het leven is niet wat er je overkomt, maar wat je je herinnert en hoe je het herinnert.
En:

   Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.

Uiteindelijk heb ik voor het laatste citaat (uit: Liefde in Tijden van Cholera ) gekozen omdat die het best de lading dekt. Rafels gaat immers over twee mensen die ‘vergeten zijn’ hun herinneringen en de  bijbehorende emoties met elkaar te delen. Gaandeweg komen ze erachter dat het samen delen juist loutert. Het kortwiekt de zielkapotstekende pieken van hun verdriet en schuurt de scherpe randjes van hun  eenzaamheid af. Zo ontstaat langzamerhand weer ruimte voor goeie herinneringen waardoor ze beter in staat zijn om

met hun verleden te leven.

 

Kluwen ontwarren

/ Marianne Schenderling / Een reactie plaatsen

(Uit deel 2, Rafels)

De kluwen ontwarren, had Jeanette gezegd. Hoe? En hoe uit die puinhopen van ons verleden te kruipen? Het opgehoopte verdriet. Ons huwelijk dat in scherven lag, wijzelf ook  aan flarden. Waarom noemde ik hem daarstraks in godsnaam  mijn man? O, die chaos in mijn kop. Blok beton in mijn maag. Hoe moet dat straks. Ineens veranderde het geroezemoes  om me heen in luid geschetter: ouders riepen hun kroost, tienermeiden renden gillend naar elkaar  door het restaurant, puberjongens zaten wijdbeens op hun stoel in hun telefoon te brommen. Een drukte van belang. Het dek stroomde vol. Toch zag ik hem direct. Hij ons ook. Hij zwaaide en liep met grote passen op ons af. Pan door het dolle heen, sprong tegen hem op, huilde als een wolf, likte zijn handen.

Hondenliefde