It has been a while, zeggen ze  de Engelsen dan. Die piepen straks, na de keiharde brexit ook wel anders. Zijn ze lekker klaar mee toch? Nu al, met die blonde anti-aristocraat met zijn grote bek die zo graag vrinden wil worden met die andere blonde adonis. De wereldgeschiedenis voltrekt zich in je bijzijn, zal ik maar zeggen.
‘Het is al oorlog’, zei de vertrekkend commandant der Nederlandse Landstrijdkrachten, gisteren in de Volkskrant. Of was het de NRC?  Anno 2019 worden oorlogen digitaal uitgevochten, legde hij uit.
Hij heeft gelijk, dacht ik, kijk maar naar het  getwitter van de man T,  de hordes spionagedrones die als Amsterdamse duiven de wereld digitaal vol schijten met informatie,  de gamende soldaten die op afstand hun  projectielen afvuren op dorpelingen in verre oorden en andere ‘machtige’ inventies.

Enfin, maar dat bedoelde ik niet met mijn beginzinnetje. Dat sloeg op mijn zwijgzaamheid hier. Hoezo, iedere dag een stukkie tikken?
Ja, sorry ik heb dagen achtereen gekloost; een lijvige pil van zeshonderd pagina’s geredigeerd tot op de punt en komma: het boek van Jan Kloos over zijn leven.
En wat voor een leven! De hele wereld hebben hij en zijn vrouw M gezien. De haven van Bangladesh heeft hij uit het slib getrokken. Zeeschepen door nauw vaarwater geloodst en de loodsen zelf naar een particuliere organisatie. Een duikschool op Bonaire er bovenop geholpen, ook nog. Maar dat moeten jullie straks allemaal zelf maar lezen in zijn boek. 30 november komt het uit.

En de Uien in de Koelkast dan? Liggen die daar zo zachtjes aan niet erg te verrotten? Nee, nee, nee, ik pak het deze week weer op. Echt waar. Beloof het mezelf. Beloofde het gisteren mijn Leestafelvrienden en beloof het hierbij plechtig aan mijn lezerspubliek. Best publiek, bent u zich er wel van bewust dat ik een boek schrijf dat ik graag zie inslaan als een bom?