‘Klara’s moeder’: Een indringend portret

In De Boekenkast verscheen op de laatste dag van 2025 een mooie recensie over ‘Klara’s moeder’

Een indringend portret van een vrouw die terugkijkt op een leven dat nooit helemaal als het hare heeft gevoeld. Klara’s moeder schetst het leven van de 93‑jarige Bets Wiegers, die in haar laatste dagen terugblikt op alles wat haar gevormd heeft. Deze stille, zorgvuldig opgebouwde roman nodigt uit tot reflectie en nog lang blijft nazinderen. Het is geen boek dat je leest voor de plot, maar voor de menselijke waarheid die erin verscholen ligt.

Een aanrader voor wie houdt van psychologische diepgang, sobere literatuur en intieme karakterstudie.

De schrijfster hanteert een sobere, ingetogen stijl die naadloos aansluit bij Bets’ innerlijke wereld. De roman draait niet om spectaculaire gebeurtenissen, maar om de stille, pijnlijke reconstructie van een bestaan dat zich grotendeels aan de zijlijn heeft afgespeeld. Lees hier de hele recensie.

Rollemanschiksie op de radio

Rollemanschiksie, gaat over de geschiedenis, cultuur en het leven van de reizigers, Roma en Sinti. Om deze geschiedenis verder te verspreiden en de vaak negatieve aannames over woonwagenbewoners proberen om te buigen – we zijn immers allemaal Rom: mensen – geef ik lezingen over dit onderwerp.

Op 17 november gaf ik een lezing voor Vrouwen van Nu in Landsmeer. Een interview aan Lokale omroep Landsmeer kan je hier terugluisteren.

Blote billen in het gras

(Fragment uit Klara’s moeder) Na een half uurtje kropen ze (de broertjes van Klara)  giechelend en met verhitte koppies terug bij ons op het laken. Ze hadden iets spannends gezien. “Moeten jullie eens meekomen,” fluisterden ze tegen mijn zusje en mij. “Moeder en vader zijn aan het gymnastieken het is heel grappig. Kom kijken.”  

We wilden opstaan. “Nee!” De jongens gebaarden dat we ons moesten bukken. We bogen tot onze zowat op onze knieën lag en slopen naar de eik. De jongens hielden stil, wezen naar een plek met hoger gras en wat ik daar zag…’ Alsof ik naar een vertraagde film kijk zie ik het weer helemaal voor me. Ik sla mijn hand voor mijn mond en lach. ‘Nou, wat zag u?’‘Ik zag twee witte billen op en neer gaan!’ ‘U bedoelt …? Oh…’ Rosa slaat haar hand voor haar mond en giechelt. ‘Uw ouders deden hét!’