Het stinkt

Ik opende het keukenkastje en greep middenin een kleverige zachte massa.
‘Gadver!’
De overvloed aan schimmel, muizenkeutels en spinrag rook als de verrotte aardappelmassa in de kruipruimte vroeger thuis toen vader een mud piepers in de voorkelder had laten kieperen.
‘Zo is er altijd wat in huis,’ had hij gezegd. Vooruitziende blik? Een laatste zorgdaad of schuldgevoel?
Nog geen twee maanden later was hij met de noorderzon vertrokken. Uit kwaadheid of principe hebben we nooit meer aardappelen gegeten. Daarom hadden we geen idee waar die penetrante geur in de gang vandaan kwam.
Totdat moeder het luik opende:

één druipende aardappelmassa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s