novelle

Blote billen in het gras

/ Marianne Schenderling / Een reactie plaatsen

(Fragment uit Klara’s moeder) Na een half uurtje kropen ze (de broertjes van Klara)  giechelend en met verhitte koppies terug bij ons op het laken. Ze hadden iets spannends gezien. “Moeten jullie eens meekomen,” fluisterden ze tegen mijn zusje en mij. “Moeder en vader zijn aan het gymnastieken het is heel grappig. Kom kijken.”  

We wilden opstaan. “Nee!” De jongens gebaarden dat we ons moesten bukken. We bogen tot onze zowat op onze knieën lag en slopen naar de eik. De jongens hielden stil, wezen naar een plek met hoger gras en wat ik daar zag…’ Alsof ik naar een vertraagde film kijk zie ik het weer helemaal voor me. Ik sla mijn hand voor mijn mond en lach. ‘Nou, wat zag u?’‘Ik zag twee witte billen op en neer gaan!’ ‘U bedoelt …? Oh…’ Rosa slaat haar hand voor haar mond en giechelt. ‘Uw ouders deden hét!’

Emotie, familiegeschiedenis & sociale context

/ Marianne Schenderling / Een reactie plaatsen

Klara’s moeder schetst een intiem portret van een oude vrouw in de laatste dagen van haar leven, van de zure moeder die ze is geweest; een vrouw gedoemd om met de impact van haar keuzes te moeten leven. Een fascinerende blik op het dorpse leven aan het begin van de vorige eeuw met de daarbij behorende normen en waarden, angsten en vreugden. De roman is  bij uitstek geschikt voor lezers die geïnteresseerd zijn in op het echte leven gebaseerde romans met een sterke focus op emotie, familiegeschiedenis en sociale context. Klara’s Moeder kan zowel als zelfstandige novelle worden gelezen of als een pakkend vervolg op de roman Rollemanschiksie. Vier generaties van huis. Zie ook voorpagina

Klara’s moeder, het begin

/ Marianne Schenderling / Een reactie plaatsen

Januari 2001. Daar lig ik dan. Het lijkt alsof ik naar een stomme film kijk die nog net niet van de spoel afloopt. Mijn trager verlopend leven kabbelt, hortend en stotend. Ik denk er vaak over na sinds mijn dood dichterbij 
sluipt.

Ik heb overal pijn. Soms heb ik het gevoel dat mijn darmen zich om hun eigen as slingeren en een onzichtbare hand gloeiend vel van mijn buikwand slijpt. Op die momenten stroomt alles wat ik binnen krijg als dunne poep weer uit mij. Ik stink, ik ruik het. Eindeloze dreksloten kolken op het matras en besmeuren mijn nachthemd.

Stiekem pulk ik de korsten aangekoekt poep van mijn benen en veeg ze aan de zijkant van het matras. Mijn vuiligheid houdt Rosa, een jong meisje van net in de twintig met blond haar en blozend gezicht, continu aan het werk. Ze draagt haar blauwe latexjes strak als een tweede huid om haar ranke handen