Bijna twee jaar Rollemanschiksie: wat een reis. In mei 2024 hield ik voor het eerst mijn boek Rollemanschiksie in handen. Een verhaal over vier generaties reizigers. Over liefde, verlies, keuzes en de mensen die ons vormen.
De maanden daaraan voorafgaand … natuurlijk vond ik het spannend. Hoe zou het boek ontvangen worden? Door de recensenten? De lezers? De boekverkopers? En uiteraard de reizigers zelf?
“Wij herkennen ons in dit verhaal,” zei een bezoekster van een lezing en zelf een woonwagenbewoonster, “u heeft het goed verwoord.”
En jij? Wat vind jij?
Of heb je Rollemanschiksie nog niet gelezen?
Geen man over boord hoor. Kan altijd nog: nu is ook goed moment. Stuur me gewoon een bestelmail o.v.v. ROLLEMANSCHIKSIE of bestel het bij de (online) boekhandel of de uitgever.
Pssst boek dan ook gelijk een gratis lezing over de geschiedenis, cultuur en het leven van reizigers (Roma, Sinti, woonwagenbewoners) voor jullie wijkcentrum, buurthuis, school, vereniging. Ik organiseer deze lezingen omdat, en dat had ik aanvankelijk niet verwacht, lezers en bezoekers van voorleessessies vragen naar achtergrondinformatie over de reizigers.
Mannen in donkerblauwe overalls maaien het te hoge gras. Heen en weer, heen en weer. Ze minimaliseren de akker tot enkele hoopjes droog gras met her en der een verdwaald peultje. Buurtkinderen verzamelen de groene bolletjes op het erwtenland. Dagenlang eten ze thuis gekookte illegale peulvruchten.
Marianne Schenderling 