Met de muziek mee

Met de muziek meeMet blijdschap geef ik kennis van de conceptie van mijn nieuwe boek met werktitel Woonwagenkinderen.

Nu Uien in de Koelkast onder het kritisch oog (en pen) van de redacteur ligt, sorteer ik  verzamelde aantekeningen, notities, gedachtes, vondsten voor het volgend boek.

Waar het over gaat.
In deze  roman worstelt een Sinti meisje zich los van haar milieu vol vastliggende rolpatronen, gewoontes en plichten en  stilt haar honger naar kennis en de wereld.
We zien een overeenkomst met het leven van haar oma die drie generaties daarvoor de rug toekeerde naar de familie en de samenleving die haar voortbracht. Er is echter ook een groot verschil:  oma ging nooit meer terug en leefde ogenschijnlijk een leven zonder ambities terwijl het meisje de band met haar familie en cultuur nooit verbrak.

Behalve de vraag wat gebeurt er met iemand die zijn afkomst vaarwel zegt vanuit de drang om te doen wat hij zelf wil, vanuit het verlangen ook om zich elders thuis te kunnen voelen, haakt dit boek aan cultureel en sociologische bepaalde thema’s. En wellicht ook aan politiek want mij intrigeert de eeuwenoude opvatting dat zigeuners slechte mensen zijn (“ze stelen je kind en leiden het op tot  een dief met een gevoelloos, wreed karakter”).  Als kind al zei mij dit niets. In tegendeel ik  ging nieuwsgierig op bezoek bij die bont geklede mensen in hun fleurig beschilderde woonwagens die om de zoveel tijd bivakkeerden  op het pleintje bij de hefbrug. En zodra ze vertrokken, wilde ik met hen én de muziek mee.

Hoe al deze uiteenlopende componenten bij elkaar te binden tot een liefst meeslepende en evengoed interessante roman zal de komende tijd leren. Ook deze keer zullen veel darlings sneuvelen maar dat hoort erbij. Eerst de kaft om Uien in de Koelkast (of toch Rafels?) en dan

volle kracht vooruit.