Daar praat je niet over

IMG_1869‘Wat er met onze doden gebeurt? Waarom vraag je dat? Daar praten we niet over. We hebben respect voor ze, daarom noemen we ze niet bij naam.’
Op mijn omi’s voorhoofd verschijnt een diepe frons. Ze schudt haar hoofd, staart naar de muur achter me, zucht diep en kijkt me dan recht aan.
‘Vooruit dan maar, ik kan het jou wel vertellen. Je bent per slot van rekening een van ons.’
Ze knikt langzaam als om de juistheid van haar beslissing kracht bij te zetten. Zigeuners zijn niet graag open over emotionele zaken.
‘Wanneer we onze doden begraven geven we ze de kleren en sieraden mee die ze droegen toen ze overleden én de dingen waar ze mee bezig waren.’
‘Mee bezig waren, u bedoelt…’
Ik hoef mijn zin niet af te maken.
‘We vinden het fijn te denken dat iemand gewoon blijft doen wat hij deed. Rookte een man een pijp toen hij overleed? Hij krijgt hem mee. Net als de vrouw de pollepel waarmee ze in de pan roerde, ze kan hem nog nodig  hebben.’ Omi lachte, een licht gehinnik. ‘Voor een jonge man die onderweg verongelukte, lieten we een miniatuurwoonwagen maken. Een kind dat met zijn kruiwagen buiten speelde en giftige planten at, kreeg zijn speelgoed mee.’ 
Omi valt stil. Haar doffe ogen staren een zwarte verte in.
Ik voel haar verdriet, het blijft zwaar in de ruimte hangen. Ik durf me amper te verroeren of verder te vragen
 
Scène uit Rollemanschiksie. Donia’s overgrootmoeder vertelt over haar leven. Als jong meisje liep ze van huis weg. Ze ging met de muziek, de zigeuners, mee. Ze werd liefdevol opgenomen en leerde zoetjesaan alle zigeunergebruiken en gewoontes. De do’s en do nots. En dat zijn er nogal wat.

Dit boek in wording verhaalt over mensen met een andere culturele achtergrond. Dat verreist een intensieve voorbereiding want ik wil, ik moet, alles weten over hun maníer van leven. Waar ze van leven. Wat ze eten en drinken, zowel doordeweeks als tijdens feesten en andere bijeenkomsten. Hoe ze blijheid en verdriet vorm geven, hun kinderen opvoeden, communiceren met elkaar en welke ge- en verboden er heersen binnen hun gemeenschap.
Een hele kluif om uit te zoeken, maar … leve het internet.
Ik tik zigeuners in, gypsies, Roma of woonwagenbewoners en voilà een lading aan links, video’s, docu’s duikt vanuit het wereldwijde web op en via via en  Instagram spelen mensen me informatie door en titels van boeken over het zigeunerleven. 
Een leerzame zoektocht waarin ik onder andere te weten kom dat zigeuners niet over ziekte en dood (willen) praten. De duivel verzoeken vinden ze,  én het knaagt aan het respect voor de overledene of zieke. Ook weet ik nu dat zigeuners zich niet laten cremeren vanwege al degenen die in WOII vermoord werden. Ja, het zijn

emotionele mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s